توکوفوبیا: راهنمای شکستن ترس فلج‌کننده از زایمان

مقدمه: از نگرانی تا هراس: تعریف توکوفوبیا و اهمیت رسیدگی به آن

بارداری و زایمان یکی از هیجان‌انگیزترین و در عین حال پرتنش‌ترین رویدادهای زندگی هر زن محسوب می‌شوند.¹ طبیعی است که در دوران حاملگی، نگرانی‌هایی درباره فرآیند زایمان، درد احتمالی یا سلامت نوزاد وجود داشته باشد. تقریباً همه زنان باردار تا حدی این اضطراب‌های عادی را تجربه می‌کنند.² این نگرانی‌های معمول، بخشی از فرآیند آماده‌سازی بدن و ذهن برای پذیرش یک نقش جدید هستند و معمولاً با آموزش، پشتیبانی اجتماعی و راهکارهای خودیاری برطرف می‌شوند.²

با این حال، گاهی اوقات این ترس از مرز یک نگرانی منطقی فراتر رفته و به یک هراس ناتوان‌کننده تبدیل می‌شود؛ پدیده‌ای که در روان‌شناسی بالینی به عنوان توکوفوبیا (Tokophobia) شناخته می‌شود. توکوفوبیا، یک پدیده روان‌شناختی پیچیده و شایع است و به عنوان یکی از چالش‌های جدی در حوزه بهداشت روان مادران شناخته می‌شود. این وضعیت می‌تواند پیامدهای نامطلوبی بر سلامت مادر و نوزاد، تجربه زایمان و حتی روابط خانوادگی بر جای گذارد. توکوفوبیا نه تنها بر تصمیم فرد برای فرزندآوری تأثیر منفی می‌گذارد، بلکه می‌تواند تجربه بارداری را به شدت تحت تأثیر قرار داده و آن را به جای یک دوران شاد و هیجان‌انگیز، به منبعی از استرس و وحشت دائمی تبدیل کند.² بنابراین، درک و مدیریت این ترس شدید، برای تضمین سلامت روانی دوران بارداری و پس از آن، امری حیاتی است.

۱. توکوفوبیا چیست؟ وقتی ترس زایمان، زندگی مادر را مختل می‌کند

توکوفوبیا به عنوان یک حالت پاتولوژیک یا ترسی شدید، بیمارگونه و غیرمنطقی از بارداری و زایمان تعریف می‌شود.³ این ترس به قدری شدید است که زنان مبتلا، اغلب از باردار شدن خودداری می‌کنند یا در صورت وقوع بارداری، به شدت خواهان سزارین انتخابی هستند.² نکته مهم این است که توکوفوبیا حتی زنانی را که به داشتن فرزند علاقه دارند نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد، زیرا ترس ایجاد شده قوی‌تر از تمایل آن‌ها به فرزندآوری است.³ شیوع این اختلال در تحقیقات مختلف، درصدی بین ۲.۵ تا ۲۲ درصد زنان باردار را نشان می‌دهد که گستردگی آن را به عنوان یک معضل بهداشت عمومی تأیید می‌کند.⁵

انواع تخصصی توکوفوبیا

ادبیات علمی، توکوفوبیا را به دو نوع اصلی تقسیم می‌کند که در رویکردهای درمانی آن‌ها تفاوت‌های عمده‌ای وجود دارد:

توکوفوبیای اولیه (Primary Tokophobia)

این نوع از ترس در زنانی رخ می‌دهد که هرگز تجربه زایمان نداشته‌اند و با اولین بارداری خود مواجه هستند.⁵ ریشه این ترس اغلب در موارد زیر نهفته است:

• تجارب نیابتی: شنیدن داستان‌های ترسناک و منفی از دیگران درباره زایمان.⁵
• تروماهای گذشته: آسیب‌های روانی غیرمرتبط با زایمان، مانند سوءاستفاده یا آزار جنسی در گذشته.⁵
• ترس از ناشناخته‌ها: تصورات مشوش و اضطراب‌آور درباره درد نامعلوم زایمان.³

توکوفوبیای ثانویه (Secondary Tokophobia)

این حالت در زنانی بروز می‌کند که قبلاً تجربه زایمان داشته‌اند، اما آن تجربه (چه زایمان طبیعی و چه سزارین) برای آن‌ها آسیب‌زا یا تروماتیک بوده است.⁵ توکوفوبیای ثانویه معمولاً باعث هراس از فرزندآوری مجدد می‌شود.⁵

علائم هشداردهنده و نیاز به درمان تخصصی

علائم توکوفوبیا فراتر از اضطراب معمولی است و به شکل یک هراس غیرقابل کنترل بروز می‌کند که عملکرد نرمال فرد را مختل می‌سازد.⁵ علائم کلیدی شامل موارد زیر است:

• اضطراب یا ترس بیش از حد در هنگام تصور یا فکر کردن به زایمان و بارداری.⁶
• علائم فیزیکی شدید مانند حملات پانیک، تپش قلب، سرگیجه، تنگی نفس و کابوس‌های مداوم.³
• اصرار شدید به زایمان سزارین بدون ضرورت پزشکی یا حتی اقدام به سقط جنین در صورت بارداری، برای اجتناب از فرآیند زایمان.⁶

با توجه به اینکه تشخیص این اختلال نسبتاً ناشناخته است اما رنج عظیمی ایجاد می‌کند، مادران باردار باید بتوانند ترس شدید خود را از یک نگرانی عادی تمییز دهند.²

جدول زیر تفاوت‌های کلیدی بین اضطراب معمولی و توکوفوبیای بالینی را نشان می‌دهد:

تمایز بین اضطراب طبیعی و توکوفوبیای بالینی

تأکید بر این تمایز حیاتی است؛ زیرا توکوفوبیا اغلب یک راه قابل قبول اجتماعی برای بروز اضطراب‌های زمینه‌ای مادر است.⁸ به عبارت دیگر، تمرکز صرف بر فرآیند زایمان بدون توجه به ریشه‌های عمیق‌تر روان‌شناختی، به ندرت مشکل را به صورت کامل حل می‌کند. این دیدگاه ضرورت مشاوره تخصصی و عمیق‌تر را برای رسیدگی به منشأ اصلی اضطراب‌ها تقویت می‌کند.

۲. ریشه‌های اضطراب: چه عواملی شما را در معرض ترس شدید از زایمان قرار می‌دهند؟

درک عوامل مؤثر بر توکوفوبیا، به متخصصان بالینی کمک می‌کند تا مداخلات هدفمندتری را طراحی کنند. این عوامل را می‌توان در سه دسته کلی طبقه‌بندی کرد:

۲.۱. عوامل روان‌شناختی و سابقه سلامت روان

عوامل روان‌شناختی نقش تعیین‌کننده‌ای در شدت ترس از زایمان دارند. تحقیقات نشان داده‌اند که سابقه اضطراب عمومی بالا، افسردگی، و عزت نفس پایین با ترس از زایمان همراهی بسیار بالایی دارند.⁸ در تحلیل متغیرهای چندگانه روان‌شناختی، اضطراب عمومی به عنوان قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده اضطراب مرتبط با حاملگی شناخته شده است.⁸ این بدان معناست که زنان دارای سوابق روان‌شناختی درمان‌نشده، احتمال بیشتری دارند که ترس خود از زایمان را به یک اختلال بالینی تبدیل کنند. در چنین مواردی، توکوفوبیا نه یک مشکل مجزا، بلکه بخشی از یک اختلال اضطرابی زمینه‌ای است.⁹

۲.۲. ترس‌های خاص مرتبط با فرآیند زایمان

علاوه بر سابقه روان‌شناختی، ترس‌های مشخصی نیز وجود دارند که مستقیماً به فرآیند زایمان مرتبط بوده و توکوفوبیا را تشدید می‌کنند:

• ترس از درد و آسیب: یکی از شایع‌ترین علل ترس، هراس از عدم تحمل درد زایمان طبیعی است. این ترس همچنین شامل نگرانی از آسیب به نوزاد یا عوارض جسمی برای خود مادر می‌شود.¹⁰
• احساس عدم کنترل: بسیاری از زنان از احساس ناتوانی در مدیریت فرآیند زایمان یا ترس از معاینه توسط کادر درمان واهمه دارند.¹⁰
• قرار گرفتن در معرض اطلاعات منفی: قرار گرفتن در معرض داستان‌های ترسناک و روایت‌های منفی و اغراق‌آمیز درباره زایمان، خواه از طریق رسانه‌ها یا تجارب منفی دیگران، به طور قابل توجهی بر افزایش ترس دامن می‌زند.⁵

۲.۳. عوامل اجتماعی، حمایتی و اقتصادی

توکوفوبیا به شدت تحت تأثیر محیط اجتماعی و کیفیت روابط فردی است.

• نارضایتی زناشویی: یافته‌های پژوهشی نشان داده است که عدم رضایت زناشویی، قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده در ترس شدید از زایمان طبیعی است.⁸ این ارتباط قوی نشان می‌دهد که زایمان (به ویژه زایمان طبیعی که مستلزم اعتماد و قدرت درونی است) به عرصه‌ای برای تنش‌های رابطه‌ای تبدیل می‌شود. در نتیجه، مداخلات درمانی اغلب باید فراتر از مادر باشد و الزاماً شامل زوج درمانی و آموزش همسران شود.
• فقدان حمایت اجتماعی: عدم دریافت حمایت کافی اجتماعی از سوی همسر و خانواده، یکی از عوامل خطر کلیدی است. تحقیقات نشان می‌دهند زنانی که از حمایت اجتماعی کافی برخوردار نیستند، ۱.۵۶ برابر بیشتر در معرض ترس از زایمان قرار می‌گیرند.⁸
• وضعیت اقتصادی و تحصیلات: فقر اقتصادی نیز به عنوان عاملی برای افزایش ترس شناخته شده است.⁸ در حالی که برخی مطالعات سطح تحصیلات پایین و سن کمتر را به ترس بیشتر مرتبط می‌دانند، سایر تحقیقات نشان داده‌اند که ترس با افزایش سن و تعداد بارداری رابطه مستقیم داشته و سطح تحصیلات تأثیر مستقیمی بر میزان ترس ندارد.¹⁰ این تناقض در نتایج بر اهمیت بررسی دقیق عوامل جمعیت‌شناختی در بسترهای فرهنگی مختلف تأکید می‌کند.

۳. نقش نادیده‌گرفته‌شده‌ی فرهنگ، سنت و حمایت در تجربه زایمان شما

زایمان صرفاً یک فرآیند فیزیولوژیک نیست؛ بلکه یک رویداد عمیقاً فرهنگی است که باورها، رسوم، و انتظارات فرهنگی، نحوه نگرش زنان به درد و میزان حمایت دریافتی را شکل می‌دهند.

۳.۱. لزوم مداخلات فرهنگی-همخوان

از آنجا که نگرش به درد و زایمان در جوامع مختلف متفاوت است، چگونگی پاسخ به درد زایمانی عمیقاً تحت تأثیر ارزش‌های فرهنگی و یادگرفته شده است.12 در برخی فرهنگ‌ها، زایمان یک منبع قدرت تلقی می‌شود، در حالی که در فرهنگ‌های دیگر، با رنج و خطر پیوند خورده است.

برای کاهش مؤثر توکوفوبیا، متخصصان بهداشت باید از رویکردهای درمانی “یکسان برای همه” فاصله گرفته و به سمت طراحی “مداخلات فرهنگی-همخوان” حرکت کنند. این مداخلات باید با نظام ارزشی، زبان و شبکه‌های حمایتی سنتی جامعه هم‌راستا باشند. برای مثال، در برخی جوامع، گرایش به سزارین به دلیل تفکرات فرهنگی غلط، به یک هنجار تبدیل شده و ریشه‌های اجتماعی و روانی دارد، نه صرفاً دلایل پزشکی.13

۳.۲. قدرت باورهای معنوی به عنوان سپرهای محافظتی

در جوامع اسلامی مانند ایران، دین و معنویت یکی از مؤثرترین تکیه‌گاه‌های روانی در مواقع سخت و بحرانی به شمار می‌روند.¹⁴ تحقیقات علمی نقش قدرتمند این عوامل را در کاهش ترس تأیید کرده‌اند:

• کاهش اضطراب و افسردگی: افزایش مدت زمان انس با قرآن و فعالیت‌های مذهبی با سطح بالاتری از شادمانی و در نتیجه کاهش افسردگی و اضطراب در بارداری مرتبط است. مادرانی که معنویت بالاتری دارند، اضطراب کمتری را تجربه می‌کنند.¹⁴
• تسکین درد فیزیکی: علاوه بر اثرات روانی، مطالعات نشان داده‌اند که تلاوت و شنیدن آوای قرآن بیش از موسیقی می‌تواند به کاهش شدت درد در مرحله فعال زایمانی کمک کند.¹² این مکانیزم نه تنها یک حمایت معنوی است، بلکه یک روش مدیریت درد غیردارویی اثبات‌شده است که با رویکردهای اسلامی در مراقبت‌های بارداری هم‌خوانی دارد و می‌تواند منجر به افزایش اعتماد به نفس مادران شود.¹⁴

باورهای فرهنگی و مذهبی، صرفاً عوامل جانبی در طول زایمان نیستند، بلکه منابع درمانی قدرتمند و غیردارویی تلقی می‌شوند که می‌توانند به طور مستقیم به توانمندسازی مادر در برابر ترس کمک کنند.

۴. حمایت و قدرت: همسر و خانواده چگونه می‌توانند سپر دفاعی مادر باشند؟

حمایت اجتماعی، که مجموعه‌ای از تعاملات مثبت و کمک‌های دریافتی از خانواده، دوستان و همسر است ¹⁵، از اهمیت حیاتی در دوران بارداری برخوردار است و می‌تواند به طور مستقیم از بروز توکوفوبیا و افسردگی پیش از زایمان پیشگیری کند.¹⁵

۴.۱. نقش محوری همسر

نقش همسر در مدیریت ترس و اضطراب مادر بسیار حیاتی است؛ به طوری که او می‌تواند به عنوان “درمان‌گر اصلی در خانه” عمل کند. اگر همسر حامی باشد، مادر در آن شرایط خودش را تنها احساس نخواهد کرد و بارداری آرام و سالم‌تری خواهد داشت.¹⁶

• کاهش دهنده اضطراب و استرس: حمایت عاطفی همسر، به ویژه در شرایطی که مادر نگران سلامت خود و جنین، درد زایمان یا مسائل پس از تولد است، اضطراب و افسردگی او را کاهش می‌دهد.¹⁶
• حمایت عاطفی فعال: حمایت شامل اقدامات عملی مانند همدلی کردن، در آغوش گرفتن، ابراز علاقه کردن، و گوش دادن فعال به نگرانی‌های مادر است.¹⁶ یک نکته کلیدی این است که نگرانی‌ها و احساسات مادر هرگز نباید مسخره یا کم‌اهمیت تلقی شوند.¹⁶
• تأثیر فیزیولوژیک: دریافت حمایت عاطفی کافی از همسر، بر کاهش سطح کورتیزول (هورمون استرس) تأثیر مستقیم دارد.¹⁸ این امر نه تنها یک رفتار اخلاقی، بلکه یک ضرورت فیزیولوژیک برای حفظ سلامت بارداری است.

۴.۲. تأثیر حمایت بر سلامت جنین

حمایت و محیط عاطفی گرمی که همسر فراهم می‌کند، تأثیر مستقیمی بر سلامت روحی و روانی جنین دارد. جنین همه چیز را احساس می‌کند؛ اگر محیط آرام، صمیمی و عاشقانه باشد، رشد روانی جنین سالم‌تر خواهد بود.¹⁶ نوازش شکم، بوسیدن و صحبت کردن با جنین توسط پدر، رفتارهایی هستند که مادر را خوشحال کرده و محبت را به جنین منتقل می‌کنند.¹⁶

۴.۳. ابعاد متنوع حمایت اجتماعی

شبکه حمایتی قوی، فشارهای روانی ناشی از تغییرات بارداری را کاهش می‌دهد و می‌تواند در قالب‌های زیر ارائه شود:

• حمایت عملی: کمک در انجام امور منزل، تهیه غذا یا مراقبت از سایر فرزندان که فشار جسمی مادر را کاهش می‌دهد.¹⁵
• حمایت اطلاعاتی: ارائه اطلاعات علمی و مفید درباره تغذیه و مراقبت‌های دوران بارداری که به مادر در تصمیم‌گیری‌های بهتر کمک می‌کند.¹⁵
• حمایت ارزیابی: تأیید تصمیمات مادر، ارائه بازخوردهای مثبت و تقویت حس توانمندی و اعتماد به نفس او.¹⁵

تقویت حمایت اجتماعی از طریق برقراری ارتباط با خانواده و دوستان و همچنین شرکت در گروه‌های حمایتی مادران باردار، نقش مهمی در پیشگیری از توکوفوبیا ایفا می‌کند.⁹

۵. راهکارها و درمان‌های مؤثر: چگونه ترس را به آمادگی تبدیل کنیم؟

تبدیل ترس شدید از زایمان به آمادگی روانی و توانمندی، یک فرآیند گام به گام است که از غربالگری زودهنگام آغاز می‌شود و در موارد شدید به مداخلات تخصصی روان‌درمانی نیاز پیدا می‌کند.

۵.۱. غربالگری زودهنگام و آموزش هدفمند

اولین و مهم‌ترین گام، شناسایی زودهنگام ترس است. توکوفوبیا باید همانند سایر خطرات بارداری، در اوایل دوران حاملگی توسط متخصصان غربالگری شود.⁶ برای سنجش شدت ترس می‌توان از ابزارهای معتبری مانند پرسشنامه ویجما (W-DEQ) که در سطح بین‌المللی مورد استفاده قرار می‌گیرد، بهره برد.

اهمیت آموزش: آگاهی و آموزش دقیق، ترس از ناشناخته‌ها را به شدت کاهش داده و احساس کنترل بر فرآیند زایمان را تقویت می‌کند.¹⁷

• روش‌های نوین آموزش: تحقیقات نشان داده‌اند که آموزش الکترونیک و نمایش آزمایش‌های غربالگری یا فرآیندهای زایمان به شکل انیمیشن یا پویانمایی، تأثیر مثبت و معناداری بر کاهش اضطراب و نگرانی مادران باردار دارد.¹⁹ این روش‌های نوین به دلیل جذابیت و کاربردی بودن، تمایل مادران و مشارکت همسران را افزایش می‌دهد و از نظر تأثیرگذاری بر آموزش‌های حضوری ارجحیت دارد.¹⁹

۵.۲. تکنیک‌های خودیاری و آرامش

مادران می‌توانند با انجام منظم تکنیک‌های زیر، سطح استرس و اضطراب خود را به طور قابل توجهی کاهش دهند:

• تمرینات ذهن‌آگاهی و تنفسی: مدیتیشن و یوگا به آرام کردن ذهن، تقویت عضلات و افزایش انعطاف‌پذیری کمک می‌کنند.¹⁷ تمرینات تنفسی عمیق نه تنها برای آرامش روانی، بلکه برای مدیریت درد واقعی زایمان ضروری هستند.
• تخلیه هیجانی و برنامه‌ریزی: صحبت کردن با متخصص برای تخلیه هیجانات و ترس‌ها.²⁰ همچنین، برنامه‌ریزی برای زایمان و ایجاد یک طرح مشخص، احساس کنترل را افزایش داده و از تشدید اضطراب جلوگیری می‌کند.
• استفاده از همراه حرفه‌ای: داشتن یک همراه حامی و متخصص در زمان زایمان، مانند ماما یا دولا (Dula)، می‌تواند با ارائه حمایت عاطفی و جسمی تخصصی، استرس مادر را به شدت کاهش دهد.¹⁷

۵.۳. مداخلات تخصصی روان‌درمانی

در مواردی که ترس به یک اختلال بالینی شدید تبدیل شده است، مداخلات روان‌درمانی مبتنی بر شواهد ضروری است.²⁰

• درمان شناختی رفتاری (CBT): این روش به عنوان یکی از مؤثرترین مداخلات برای توکوفوبیا شناخته می‌شود. CBT با هدف تغییر الگوهای فکری مخرب و غیرمنطقی مادر درباره زایمان، به او کمک می‌کند تا واقع‌بینانه‌تر با فرآیند روبرو شود.³
• حساسیت‌زدایی و پردازش مجدد با حرکات چشم (EMDR): این درمان به ویژه برای توکوفوبیای ثانویه که ریشه در تجربه‌های زایمان تروماتیک گذشته یا تروماهای دیگر دارد، مؤثر است و به پردازش مجدد حافظه آسیب‌زا می‌پردازد.³
• درمان روان‌پویشی و داروها: در کنار این روش‌ها، روان‌درمانی‌های حمایتی و در صورت لزوم، دارو درمانی تحت نظر روان‌پزشک، می‌توانند به کنترل اضطراب و افسردگی زمینه‌ای کمک کنند.³

۶. آیا نیاز به سزارین دارم؟ نگاهی علمی به پیامدهای توکوفوبیا

یکی از رایج‌ترین پیامدهای توکوفوبیا، درخواست مادران برای انجام سزارین انتخابی بدون ضرورت پزشکی است.⁴ در حالی که سزارین یک اقدام حیاتی و ضروری در بسیاری از موارد برای حفظ سلامت مادر و نوزاد است، انتخاب آن تنها به دلیل ترس، یک “راهکار اجتنابی” محسوب می‌شود.

توکوفوبیا یکی از عوامل پیش‌گویی‌کننده سزارین اورژانسی و افزایش تقاضا برای سزارین انتخابی است.¹⁰ اما باید در نظر داشت که سزارین صرفاً از مواجهه مادر با زایمان طبیعی جلوگیری می‌کند و لزوماً ریشه روان‌شناختی ترس او را حل نمی‌کند.

پیامدهای عدم درمان ترس

اگر ترس شدید و تروماهای زمینه‌ای درمان نشوند، خطر بروز پیامدهای روان‌شناختی جدی در دوران پس از زایمان به شدت افزایش می‌یابد. این عواقب شامل موارد زیر هستند:

• اختلال استرس پس از سانحه (PTSD): تجربه زایمان آسیب‌زا، چه طبیعی و چه سزارین، می‌تواند منجر به PTSD شود. عدم رسیدگی به ترس قبل از زایمان، حتی اگر سزارین انتخابی انجام شود، تضمینی برای عدم بروز این اختلال نیست.
• افسردگی پس از زایمان: توکوفوبیا درمان‌نشده، خطر بروز افسردگی پس از زایمان را افزایش می‌دهد.
• اختلال در دلبستگی مادر و نوزاد: ترس شدید می‌تواند تأثیری منفی بر رابطه عاطفی و شکل‌گیری دلبستگی سالم بین مادر و نوزاد در دوران پس از زایمان بگذارد.¹¹

بنابراین، متخصصان تأکید دارند که هدف اصلی در مواجهه با توکوفوبیا، نباید صرفاً تغییر روش زایمان باشد، بلکه باید توانمندسازی مادر برای تجربه یک زایمان مثبت، آگاهانه و با حداقل عوارض باشد، فارغ از اینکه مسیر انتخابی او نهایتاً طبیعی یا سزارین باشد.²² درمان، به مادر کمک می‌کند تا کنترل احساسی فرآیند را به دست گیرد، نه اینکه از آن فرار کند.

تأثیر استرس بر جنین

سطح بالای استرس طولانی مدت در دوران بارداری نیز می‌تواند پیامدهای جسمی برای نوزاد داشته باشد. هورمون‌های مرتبط با استرس ممکن است در ایجاد عوارض حاملگی نقش داشته باشند و استرس شدید شانس تولد نوزاد نارس (زایمان قبل از ۳۷ هفته) یا کم وزن را افزایش می‌دهد.¹

۷. نتیجه‌گیری: اولین گام برای یک زایمان مثبت: غربالگری و مشاوره تخصصی

توکوفوبیا یک اختلال شایع، جدی، و کاملاً قابل درمان است.⁵ اگر در دوران بارداری، ترس شما از فرآیند زایمان فراتر از نگرانی‌های معمولی است و عملکرد روزانه یا خواب شما را مختل کرده، ضروری است که بدانید این یک نقص شخصیتی نیست و کمک خواستن شما نه تنها نشانه ضعف نیست، بلکه نشانه شجاعت و مراقبت از خود است.²³

با توجه به اهمیت ویژه‌ای که ملاحظات فرهنگی، حمایت اجتماعی و نظام‌های ارزشی در جامعه ما دارند، توصیه می‌شود که مادران باردار در اولین فرصت با ماما یا متخصص زنان خود این موضوع را مطرح کنند. غربالگری زودهنگام و در صورت لزوم، دریافت مشاوره تخصصی، به ویژه رویکردهای مبتنی بر شواهد مانند درمان شناختی رفتاری (CBT) یا حساسیت‌زدایی (EMDR)، اولین و مهم‌ترین قدم برای رسیدن به یک تجربه زایمان مثبت و توانمند است.

با ترکیب آموزش، حمایت همه‌جانبه خانواده و مداخلات تخصصی، مادران می‌توانند ترس فلج‌کننده از زایمان را به اعتماد به نفس و آرامش تبدیل کرده و برای استقبال شاد و آگاهانه از نوزاد خود آماده شوند. هدف، کاهش ترس‌های غیرضروری و توانمندسازی زنان برای بهبود پایداری سلامت مادر و نوزاد در جامعه است.